راوی عزیز امروز پستی داشت که به حمایت از تولیدات داخلی مربوط می شد. من هم کاملا با این موضوع موافقم و این شاید اولین قدم برای پیشرفت یک کشور باشه. درسته که خیلی از این محصولات در شرکتهای دولتی به وجود می آیند و در خیلی از این شرکتها ممکن است که کارها درست انجام نشه ولی چرخ این کارخانه ها به وسیله هموطنانی می چرخه که نیاز به حمایت دارند. راوی در قسمتی از حرفاش به این نکته اشاره کرده که "ایراد کار در اینجاست که من ِ نوعی ِایرانی خود را شهروند درجه یک نمی دانم، چرا که در هیچ مواردی نه اعتراض هامان پاسخی دارد و نه حق اظهار نظر داریم!" ولی این شکل نگاه کردن به مملکت و مردمی که بیشترین اشتراکات را با ما دارند شاید خیلی درست نباشه. اگر ما روحیه انتقادی خود را از دست بدهیم اون موقع نباید زیاد انتظار به بهبود وضعیت کشور داشته باشیم. اینکه دوباره بتونیم ایران را به جایاه اصلی خودش برسونیم دسته خودمونه و هیچ کشور دیگه ای نمی تونه این کارا بکنه. اینکه این روزا سران مملکت دارند صحبت از ارزشهای ایرانی به جای اسلامی برای بیدار کردن عِرق ملی می کنند نشانه خوبی است و واقعا امیدوار کننده است. قبلا هم گفتم بسیاری از کشورهای پیشرفته دنیا هم همین مسیر را رفته اند مثلا همین آمریکایی ها وقتی که دیدند واسه واردات پنیر از انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی باید کلی هزینه به اونا پرداخت کنند تصمیم گرفتند با تغییر رنگ پنیرهای آمریکایی به نارنجی تولیدات داخلی خودشون را متمایز کنند تا ملت راحتتر اونها را انتخاب کنند.

البته قابل توجه نیک آهنک عزیز در این پست.